چهره ی گریانت

 ماهِ باران خورده را می ماند

 ماه من !

 خندان شو

                 فراز لاری

 از گریه ابر چمن می خندد

و از این گریه

زمین سر آب می شود ...

                          مهدی سلامی

 نمی خوام ترانه شم به اوج مهتاب برسم

من می خوام خودم باشم حتی اگه شما نخواین

می تونم بپرم و به شهر عاشقا برسم

اگه باز دونه بدین من نمی خوام بمونم

توی شبهای غریب براتون من بخونم

حتی واسه دلیل بودنم

نمی خوام حتی اینو بدونم

                                                                     بی شما می منوم

شاعر : مستعان غلامی

یه شکست ساده خوردم                تو اتاق سرد حسرت

کنج تنهایی نشتم                            شب و روزام رو شمردم

تویی که خوب می دونستی            که طلوع زندگیمی

بعد اون شبهای تاریک                      حالا تو غروب یادت

تو دیگه نمی شناسی                     منو که برات می مردم

تو خزون دل سپردن                         دست تو وداع آخر

دست من یه بی صدا بود                 تو قمار آشنایی

با اشاره ی نگاهت                           برگ آخر رو می بردم

حالا با دنیای من                             دنیای غم های من

                               از همه آشناتری

از توی برکه ی ماتم                         دلمو بر می داری

                               تا اوج رویا می بری

حالا با بهونه هات                          که رفتن رو پیش می کشی

                               آرزوهام بی فروغه

اون همه حرفای خوب                   یا همش یه قصه بود

                               یا بهونه باز دروغه

                                                  شعر : غریبگی چشمات

                                                  شاعر : جواد شریف پور

                                                  نویسنده : شازده

این مطالب دیشبه که نتونستم آپ کنم خیلی خسته و دردمند بودم اصلا حالم خوب نبود صبح هم با یه خواب بد بیدار شدم که پر کابوس بود .امروز هم انگار به یه سوخت گیری  نیاز مبرم دارم فایلام نا فرمن انگار دارم مریض میشم نم نم فردا آپ نمیکنم  اما فرداش حتما میام.یه مطلب واسه عزیزی میزارم که عاشقه   (هر گاه دامنة‌ انرژي دو نفر با يكديگر تداخل يا تماس پيدا كند تبادل و تأثير متقابل انرژي ها اتفاق مي افتد. خواسته يا ناخواسته سطح انرژي ديگران را حس مي كني. وقتي به طور خود به خودي كسي را دوست داشته باشي يا احساس خوشايندي نداشته باشي  علت اصلي آن در ارتباط با طبيعت امواج انرژي است كه در هالة‌ آن شخص احساس مي كني. اگر احساس ترس‌،‌ ناخشنودي و يا خشم داشته باشيم اين امواج نه تنها بر روي تصوير ذهني ما از ديگران اثر مي گذارد بلكه در سيستم انرژي خودمان هم مؤثر است. اگر از حضور كسي احساس تنش يا ناآرامي مي كنيد بدون اين كه دليل واضحي داشته باشد  علت آن تشعشعات هالة‌ آن شخص مي تواند باشد. از طرف ديگر اگر در هالة‌ شخصي به شعف و عشق و آرامش پي ببريد به شكل خاصي از حضور آن شخص حال تان بهتر مي شود بدون اين كه حتي حرفي رد و بدل شود.وقتي امواج دو نفر به شدت يکديگر را جذب کنند آنوقت احساس عشق را تجربه خواهند کر د  عشق حقيقي بي دليل است و از قلب سرچشمه مي گيرد. هرگز به دنبال تأييد عشق بامعيارهاي ذهني نباش. ذهن فقط به درد زندگي در دنيا مي خورد. اگر بخواهي مي تواني به توانايي ها و امكانات فردي كه دوستش داري فكر كني اما در اين صورت تو براي زندگي آينده به دنبال شرايط بوده اي. عشق فراتر از اينهاست. فراتر از معيارهاي ذهني است. عشق از جاذبه هاي بدني هم فراتر است نزديكي عشق فاصله هاي زماني و مكاني را درهم مي شكند چون مرز عشق از زمان و مكان فراتر است.
    تو از طريق قلبت با قلب ديگري ارتباط مي گيري... اين رابطه كلامي نيست به حرف در نمي آيد و با هيچ معيار ذهني قياس نمي شود. از قلب عشق و اعتماد زاده مي شود. ذهن هميشه ترديد دارد در حالي كه عشق كاملاً اعتماد مي كند. عشق از بدن چهارم مي آيد بنابراين با معيارهاي بدن هاي پايين تر قابل سنجش نيست و فقط به وسيلة‌ آنها به نحوي محدود حس مي شود.
    شما وقتي كسي را دوست داريد تنها از حضورش شاد مي شويد و ديگر نيازي به هيچ چيز ديگري نداريد.
    حالا به عنوان يك شاهد به فردي كه از عشق خود نسبت به او شك داريد فكر كنيد. تصور كنيد كه مقابل هم قرار گرفته ايد و شما به عنوان شاهد هم خود را مي بيني و هم او را. چه احساسي داريد؟ آيا ضربان قلبت تان تندتر شده؟ آيا حس مي كنيد امواج شادي بخش از سوي قلب او به سمت شما مي آيد؟ آيا حضور او برايتان نشاط آور است؟‌چشمان خود را ببنديد و اين امواج را با تمام وجود بررسي كنيد. تنها عضوي كه مي تواند بگويد شما عاشقيد يا نه قلبتان است.)

اینم واسه

دوست عزیزم پانتا جون و تینا جون

که مثل بعضیها نقاب روی چهره خود بگذارم

آینه ها را فریب بدهم

من نمی خواهم دیگری باشم                زیرا خودم هستم

می خواهم تا ابد خودم باقی بمانم

اما شریک باشم  در خوبی های  شما

براي تو مادر

***

بي تو

***

بايد اينچنين بود

(( از  - روی -  پلک - شب))
شب سرشاری بود
رود از پای صنوبرها، تا فراترها می رفت.
دره مهتاب اندود، و چنان روشن کوه، که خدا پيدا بود..
در بلندی ها، ما
دورها گم، سطح ها شسته، و نگاه از همه شب نازک تر.
دست هايت، ساقه سبز پيامی را می داد به من
و سفالينه ی انس، با نفس هايت آهسته ترک می خورد
و تپش هامان می ريخت به سنگ.
از شرابی ديرين، شن تابستان در رگ ها
و لعاب مهتاب، روی رفتارت.
تو شگرف، تو رها، و برازنده خاک...
فرصت سبز حيات، به هوای خنک کوهستان می پيوست...
سايه ها بر می گشت.
و هنوز، در راه نسيم،
پونه هايی که تکان می خورد،
جذبه هايی که بهم می ريخت...
(سهراب سپهری)