داره آشیون می کنه

کم کم دارم به جنون می رسم

که به خاطرش برسم به شب

می توان به امیدش زندگی کرد

ولی شازده به آن امید مات ماند

و به انتظارش نجاتی خواست از من

به دلم می آموزم آمرزیدنت را

                                                             به کسانی که خواستند برایشان شعر بگویم .

                                           ۵۰ تومان بشود

                                    شاعر : سمتعان غلامی

تو رو تو فاصله ها تنها گذاشت

بی خبر رفت و تو این بی راهه ها

ردپاش هم واسه چشم ها جا نذاشت

آه دلو سوزوندی

آه  چرا  نموندی؟

من و هر ثانیه ها کلون تو

واسه من همین خیالتم بسه

بذار  جاده ها اشتباه برن

ما که دستمون به هم نمی رسه

با حریر پیله های کاغذی

واسه من جاده رو ابریشم نکن

من به پروانه شدن نمی رسم

حرمت فاصلمون رو کم نکن.

                                                            شاعر : روزبه بمانی

تقدیم به آقا مازیار عزیز

تو رهسپار غربتی

می خوای بری به شهر نور

اما تو راه ظلمتی

اونجا به اوج قله ها

به آرزو نمی رسی

یه آدم غریبه ای

تو شهر سرد بی کسی

درد تو رو گریه کنم

یا درد بی تو بدون رو

بی تو با اوج قله ها

روز رو به شب رسوندن رو

جز تو کسی تو قلب من

نموند و آشیون کرد

تو دفتر های شعر من

 خطی رو لاله گون نکرد

جدایی از تو واسه من

فرقی با مردن نداره

غربت تو درد منه

 این دیگه گفتن نداره