بعد من خاطره هاتو با کی قسمت می کنی

با کدوم دل به گذشته ها حسادت می کنی

بعد من فرقی نداره درد تو به کی بگی

شاید از وقتی که رفتم به من عادت بکنی

                                                  ( افشین سیاهپوش )

داری می آی بگو برات بیدار کنم شبا رو

پر از هوای خوش کنم روزای انتظار رو

بگو چشای منتظر تو خواب به پات بنازه

به پا کنم به زیر پات یه جاده از ستاره

                                                ( جواد شریف پور )

دلم از ادم شدن حرفی نداشت اما می دید

حتی یه دفعه به خاطرش تو حوا نشدی

                                               ( ابراهیم اسماعیلی )

هر چی شعر عاشقانه اس من برای تو نوشتم

تو جهنم بودم اما می نوشتم تو بهشتم

                                              ( مستعان غلامی )

گاهی وقتا که به ظاهر خنده ای رو ی لبامه

پشت پرده نمی دونی کوهی از غصه با هامه

کاشکی بودی تا ببینی از نگاه ساده ی من

دلمو سیاه کرده بقض بی اراده ی من

یه دل شکسته دارم که همش می زنه فریاد

عقل و هوش منو برده کسی رو جز تو نمی خوام

                                             ( ایمان شاهی )

من شب هر دو سیاهیم

هر دومون عاشق ماهیم

من شب هر دو اسیریم

هر دو از زندگی سیریم

                                            ( پوژنگ پروازی )

خودت اینو خوب می دونی

برو بازم یه جای دور

خودت که بهتر می دونی

حالا واسه من تو ترانه می گی

یا می خوای دلمو بدوزدی

مسافر خسته من بار سفر رو بسته بود                  تو خلوت آیینه ها به انتظار نشسته بود

می خواست که از اینجا بره اما نمی دونست کجا

دلش پر از گلایه بود اما نمی دونست چرا

دفتر خاطراتشو رو طاقچه جا گذاشت و رفت

عکسای یادگاری شو برای ما گذاشت و رفت

دل که به جاده می سپرد کسی اونو صدا نکرد

نگاه عاشقانه ای برای اون دعا نکرد

حالا دیگه تو غربتش پرنده پر نمی زنه

با کوله بار خستگی تو جاده های خاطره

مسافر خسته من یه عمره که مسافره