سایه هایت توی زندگی ات                         سست و نازکن برات کمن

دوست داری یه روز بتابم و                           زندگیت رو زیر و رو کنم

چشم تو چشم تو بنشینیم                        آینه ها رو تو به تو کنم  

تا خودت ببینی سایه ها                            آسه آسه دور می شن می رن 

من می مونم و چشمای تو                        تو می مونی و نگاه من  

شونه هامو دست کم نگیر                           تکیه گاه محکمت منم    

چقدر سخته نگاه کردن به چشمات             سفر سخته برام سخته عزیزم 

تو با چشمات می گی کی بر می گردی       منو تنها نذار با اه سردی

می گی این اخرین باری نباشه                   که می بینم تو رو تو بر می گردی 

منم با بغضی از احساس سردم                  می گم ای نازنین من بر می گردم 

می یام روزی سراغ چشمای تو                  می فه می که فرامو شت نکردم    

شاعر :آ ر نگ

مگه می شه سرو ها دل بدن به هر کویر

مگه می شه پنجره خالی از نگاه بشه

موندن و کهنه شدن رسم عاشقا بشه

مگه می شه چشمه بود اما تا دریا نرفت

مثل یک ستاره بود اما تا فردا نرفت

من مسافر شبم کوله بارم از سوال

واسه دل تنگی من کو یه خلوت زلال

کو مجال پر زدن تو غبار جاده ها

توی پاییز سکوت یه صدای آشنا

خاطرات خسته رو دفترای بسته رو

بگیر از من و نگیر این دل شکسته رو

بی من می شی تنها نگی به من نگفتی

وقتی برم از این جا بون من می میری

بهت می گم که بی من پرنده ای اسیری

بهت می گم بدونی دروغه قول و حرفات

وقتی برم از این جاابری می شه دو چشمات

بهت می گم که بی من همیشه سوت و کوری

وقتی برم از این جا یه راه بی عبوری

نگی به من نگفتی نمی مونم بهارت

دوست ندارم هرگز من می رم از کنارت

خاطره ها رو به من نشون نداد

دیگه تو اوج نگاه من و تو

یه غریبه ای رو آشنا نداد

ما رو باش که فکر می کردیم عاشقی

یه عمر ی ما رو گذاشتی سر کار