وقتی پیشمی شیطونیتو کم کن

نه اینور نه اونور فقط خودمو نگا کن

وقتی که منم  نیستم و تنهایی

کوچه و خیابونو تو هر جایی

نه اینور نه اونور جلوی پاتو نگاهکن

چشمات واسه من نگات واسه من

تا حرف می زنی صدات واسه

تا ناز می کنی ادات واسه من

حتی گل خندههات واسه من

بگو چشماتو از غریبه می بندی

بگو هیچ جا بلند بلند نمی خندی

بذار تا به همه آدما ثابتشه

که تو به عشق من همیشه پا بندی

روزی روزگاری بود دوتا رفیق دوتا داداش

باباشون دستاشونو باز توی دست هم گذاشت

به کوچیکه سپرد که اون بزرگرو ول نکنه

تا یه روز توی جنگی می کنه صداش 

باباهه پر کشید و رفت قلبش به سوی اسمون

تنها موندن این دوتا داداش تنهایی توی کهکشون

اونقدر مردم اون زمونه دوست داشتنشون

تا یه روز ستمگر زمونه کردشون نشون

دوتایی بعد نگا به اسمون گفتن بابا

ما می خوایم با هم بریم به سوی دشت کربلا

اسبا رو زین می کنن دیدم این دوتا طلا

دوتایی حاضر شدن که بکنن شر بلا 

دشمن نامرد تو جنگ اب به رو اونا می بست

هشت روز وهشت شب تشنگی صدا رو تو گلو شکست

روز نهم فرا رسید رسید برادر کوچیکه

رفت و اجازشو گرفت اب بیاره چیکه چیکه 

اما تو راه زخمی شد و از روی اسب افتاد پایین

بعد وسیعت بابا اونطور که می گفت تویی و این

وقت وداع و زندگی برادر بزر گشن

سر برادرو گرفت گفت به خدا کمر شکست

دستی نداشت بغل کنه چشمی نداشت نگاکنه

تنها یه بار تو زندگیش تونست دادش صداش کنه 

(این شعر  در وصف امام حسین (ع) و حضرت ابولفضل(س)است)

گفتی که سنگ صبورت می شم اما نشدی

دلم دادم به دست موج چشمات اما تو

ساحل اون دلی که زدم به دریا نشدی

تو شب موهات چقدر پرسه زده باشم خوبه

روزگارم رو سیاه کردی و فردا نشدی

آسمون آبی روزای بی کسیم بودی

اما یک مرتبه ابری شدی و وا نشدی

دلم از آدم شدن حرفی نداشت اما می دید

حتی یک دفعه به خاطرش تو حوا نشدی