شب تو موهای سیاهت لونه کرده

شب شده و باز هوای تو پیچیده توی این سرم

چیکار کنم بیرون نمی ره از سرم

دلشو داد به دست نیستی و خود نیست شد

بر همه علم پدیدار کین بیست شد

تو رهسپار غربتی

می خوای بری به شهر نور

اما تو راه ظلمتی

اونجا به اوج قله ها

به آرزو نمی رسی

یه آدم غریبه ای

تو شهر سرد بی کسی

درد تو رو گریه کنم

یا درد بی تو بدون رو

بی تو با اوج قله ها

روز رو به شب رسوندن رو

جز تو کسی تو قلب من

نموند و آشیون کرد

تو دفتر های شعر من

 خطی رو لاله گون نکرد

جدایی از تو واسه من

فرقی با مردن نداره

غربت تو درد منه

 این دیگه گفتن نداره

اینجانب مهسان بد بخت شد به علت نظر ندادان شما عزیزان گرامی