یکی بود تو قصمون وفا نکرد                 رفت و پشت سرشم نگاه نکرد

یکی بود زندگیشو هوس سوزوند           آبروش رفت و دیگه اینجا نموند

یکی بود یکی نبود و یه پری                  یه بغل عاشقی های سر سری

کی بود اون که طاقت گریه نداشت        عاشق هوس شد و تنهام گذاشت

کی بود کی بود اون تو بودی                 کاشکی از اول نبودی

شاید باید می فهمیدم                          که قلب تو پر از ریاست

دوستت دارم گفتن تو                          درست مثل باد هواست

                                                                                 شازده و مهسان

روزی روزگاری بود دوتا رفیق دوتا داداش

باباشون دستاشونو باز توی دست هم گذاشت

به کوچیکه سپرد که اون بزرگرو ول نکنه

تا یه روز توی جنگی می کنه صداش 

باباهه پر کشید و رفت قلبش به سوی اسمون

تنها موندن این دوتا داداش تنهایی توی کهکشون

اونقدر مردم اون زمونه دوست داشتنشون

تا یه روز ستمگر زمونه کردشون نشون

دوتایی بعد نگا به اسمون گفتن بابا

ما می خوایم با هم بریم به سوی دشت کربلا

اسبا رو زین می کنن دیدم این دوتا طلا

دوتایی حاضر شدن که بکنن شر بلا 

دشمن نامرد تو جنگ اب به رو اونا می بست

هشت روز وهشت شب تشنگی صدا رو تو گلو شکست

روز نهم فرا رسید رسید برادر کوچیکه

رفت و اجازشو گرفت اب بیاره چیکه چیکه 

اما تو راه زخمی شد و از روی اسب افتاد پایین

بعد وسیعت بابا اونطور که می گفت تویی و این

وقت وداع و زندگی برادر بزر گشن

سر برادرو گرفت گفت به خدا کمر شکست

دستی نداشت بغل کنه چشمی نداشت نگاکنه

تنها یه بار تو زندگیش تونست دادش صداش کنه 

(این شعر  در وصف امام حسین (ع) و حضرت ابولفضل(س)است)

نمی دونم تو صدام چی دید که اهسته شکست

تو چشام خیره شود و اشکاشو پاک کرد و نشست

دست گر مشو به من داد تا که فالشو بگیرم

تو ی خط سر نوشتش زیر بالشو بگیرم

اون که خط قلبمونو این هم نوشته بود

واسه ی یکی شدن ما رو کشونده لب رود

منو باورم نداره می گه کاوسه و خوابه

دیگه خورشید کسی نیست که رو تنم بتابه

اگه خورشید و نمی خوای

باشه ماه تو میشم

تو شبای بی ستاره

قد راه تو می شم

این شبا تموم نمی شن قصهمون ادامه داره

می دونم که عشق یه روزی تو دل تو پامی ذاره

 بیاین اینجا عاشقی رو یاد کنیم

بیاین از مرگ شبای در به در

از روزاری رفته ی بی خاطره یاد کنیم

هر چی مرگ می گه سلطان اونه

توی شب های سکوت و تنهایی

چه بی صدای می رن این آدما

توی غربت و نگاه هم دردی

توی شب های غریب آشنا

یه مسافر داره آشنا می شه

یه مسافر که همه چیز رو می دونه

داره با درد و غم آشنا می شه

کی می دونه این زمونه چی میگه

همه دلواپسی هاش مال منه

توی خلوت صدای یه نفر

داره اسم تو رو فریاد می زنه

همیشه اسم تو توی ذهنمه

خاطراتت منو خوب دار می زنه

فکر کنم می تونم از شب در برم

اسم تو می خواد که با من بمونه

من می رم تا دیگه تو تنها باشی

خوبه من می تونم نفس داشته باشم

هر کی داره می تونه عاشق باشه

من می تونم غربت شبام باشم

نخند به من ؛ من شبای بی تو رو بهتر دوست دارم

نمیر برام ، من نمی خوام قاتل تو بمونم

زنده نمون ، من هنوز هزار تا خاطره دارم

دوست دارم ها تو نگو این دفعه خندم می گیره

می گی تو هم دوستم داری هه هه م می گیره

خسته شدیم تو این دیار تو این دیار عاشقی

می خوام ازت جدا بشم توی یه دشت عاشقی

برو برو یه جا دیگه عاشق بشو

برو برو پیش یکی دیگه گل شقایق شو

                                                                 شاعر : مستعان غلامی

دوباره رنگ چشم من                                                                 چشمای بی ریا تو دید

هزار و یک امید پاک                                                                     قرار گذاشته با دلم

دوباره صد تا راه صاف                                                                  تو رو رسونده تا دلم

داری می آی بگو برات بیدار کنم شبا رو

پر از هوای خوش کنم روزای انتظار رو

بگو برات چشای من تو خواب برات بباره

به پا کنم به زیر پات یه جاده از ستاره

یه ماه تازه ای یه وقت                                                              مثل نفس یه عادتی

تو رو می گم که صادقی                                                            تو که خود سعادتی

دوباره کوه غصه هام                                                                 می تونه هر جا گم بشه

یه دریا اضطراب دل                                                                    به اشک شوقی سا بشه

داری می آی بگو برات بیدار کنم شبامو

یه دسته گل درست کنم تمام شادی هامو

تسلیت می گوییم

جز دو چشمام قلبم اما پیش توست تا همیشه

فاصله بین من و تو تا کجا دنباله داره

قسمت این بود که جدا بمونیم از هم تا همیشه

روز معود مطمین باش که زیادم دور نیست

من کنار تو و تو مال منی تا همیشه

علی آقا از سوید یه ترانه خواسته بود برای دوستش مهین در سوید که ما این رو انتخاب کردیم علی آقا ...

محمدرضا تقدیم کرده به پسرخاله هاش  ( امیر ، میلاد ، محسن )

و  من تقدیمش می کنم به میلاد و مهدی عزیز ...