دوتا خسته دوتا تنها بکیشون تو یکشون من

دیوار از شنگ سیاهه سنگ سخت و سرد خارا

زده قفل بی صدایی به لبای بسته ما

همیشه فاصله بوده بن دستای من و تو

با همین تلخی گذشته شب و روزای من و تو

راه دوری بین ما نیست اما باز اینم زیاده

تنها پیوند من و تو دست مهربون باده

ما باید اسیر بمونیم زنده هستیم تا اسیریم

واسه ما رهایی مرگه تا رها بشیم می میریم

کاشکی این دیوار خراب ششه من و تو باهم بمیریم

توی یک دنیای دیگه دستای همو بگیریم

                                                        تقدیم به همه عاشقا که از جان و دل همدیگر را دوست دارند